Próg szkody całkowitej to 70 procent. Ale 70 procent z czego?

W skrócie: próg szkody całkowitej we wszystkich trzech OWU, które mam na biurku, wynosi 70%. Tylko że to 70% z liczby, którą ubezpieczyciel sam wylicza, a liczy ją inaczej w każdym wariancie polisy. W ERGO 7 ten sam wrak może zostać policzony po 65 zł za roboczogodzinę i częściach zamiennych, po 110 zł i częściach zamiennych albo po średniej stawce ASO z Twojego województwa i częściach oryginalnych. Im taniej ubezpieczyciel liczy naprawę, tym trudniej przebić próg i tym częściej dostajesz kosztorys naprawy zamiast rozliczenia jak za szkodę całkowitą.

To jest paradoks, którego nie rozumie nikt, kto pierwszy raz dostaje decyzję. Klient zakłada, że tanie liczenie zawsze działa na jego niekorzyść. Przy progu szkody całkowitej bywa odwrotnie i warto wiedzieć, w którą stronę.

Jak w ogóle działa próg 70%?

Mechanizm jest prosty w zapisie i skomplikowany w liczeniu. Ubezpieczyciel szacuje koszt naprawy, dzieli go przez wartość auta i patrzy, czy wynik przekracza 70%. Jeśli tak, przestaje finansować naprawę i rozlicza szkodę jako całkowitą: płaci różnicę między wartością auta a wartością wraku, a rozbity pojazd zostaje u Ciebie. Jeśli nie, dostajesz pieniądze na naprawę według wybranego wariantu.

O tym, kiedy ubezpieczyciel sięga po to rozwiązanie i co się dzieje z autem potem, piszę w tekście o szkodzie całkowitej i kasowaniu auta. Tutaj interesuje mnie wyłącznie jedno pytanie: od czego zależy, czy próg w ogóle zostanie przekroczony.

Jak liczony jest licznik tego ułamka?

Najdokładniejszy opis znalazłem w OWU ERGO 7, kod dokumentu C-E7-K-01/25, w § 2, w definicji pojęcia „szkoda całkowita". Definicja ma trzy litery i każda każe liczyć inaczej.

Teraz policzmy, co z tego wynika. Model na jawnych założeniach: auto o wartości rynkowej 40 000 zł w dniu szkody, więc próg to 28 000 zł. Naprawa wymaga 25 roboczogodzin i części, których cena oryginalna wynosi 22 000 zł, a zamienników 13 000 zł.

W wariancie Kosztorys licznik to 25 razy 65 zł, czyli 1625 zł robocizny plus 13 000 zł części, razem 14 625 zł. To 37% wartości auta. Próg nie zostaje przekroczony, więc ubezpieczyciel płaci kosztorys naprawy — czyli mniej więcej te 14 625 zł, a Ty zostajesz z rozbitym autem i rachunkiem z warsztatu, który z 65 zł za godzinę nie ma nic wspólnego.

Żeby w tym wariancie w ogóle dobić do 28 000 zł, robocizna musiałaby kosztować 14 375 zł. Przy 65 zł za godzinę to 221 roboczogodzin na szkodę, do której producent przewidział 25. Praktycznie nieosiągalne.

W wariancie ASO do licznika wchodzą części oryginalne za 22 000 zł, czyli już 55% wartości auta. Do przekroczenia progu brakuje 6000 zł robocizny, a to przy 25 godzinach oznacza stawkę 240 zł za godzinę. Nie podam, czy taka stawka obowiązuje akurat w Twoim województwie, bo żaden z tych dokumentów średnich ASO nie publikuje. Pokazuję tylko, jak blisko progu jesteś na starcie: w wariancie Kosztorys dystans do przebicia wynosi 13 375 zł, w wariancie ASO 6000 zł, czyli ponad dwa razy mniej.

To samo auto, ta sama szkoda, zupełnie inna kwalifikacja. I to jest sedno: wariant rozliczenia, który wybrałeś przy zawieraniu polisy, decyduje nie tylko o wysokości wypłaty za naprawę, ale też o tym, czy w ogóle usłyszysz słowa „szkoda całkowita".

A jak liczą to Compensa i Warta?

Compensa, OWU Compensa Komunikacja z uchwały Zarządu nr 1/02/2026, Rozdz. II § 5 ust. 1: za szkodę całkowitą uznaje się utratę pojazdu oraz uszkodzenie, jeśli koszty naprawy przekraczają 70% wartości rynkowej w dniu powstania szkody, gdy wartość ta jest równa sumie ubezpieczenia albo od niej niższa, albo 70% sumy ubezpieczenia, gdy wartość rynkowa jest od sumy wyższa. Sposób liczenia kosztów naprawy jest opisany w § 5 ust. 3 i również zależy od wariantu: serwisowy liczy po średniej stawce autoryzowanych stacji obsługi z miejsca rejestracji pojazdu i cenach części oryginalnych, Warsztat partnerski oraz kosztorysowy po średniej stawce warsztatów partnerskich z tego samego obszaru i cenach części alternatywnych. Czyli ta sama konstrukcja co w ERGO: wariant decyduje o liczniku.

Warta AC Standard, kod C6205, § 14 ust. 1: szkoda jest całkowita, gdy koszt naprawy wyliczony w oparciu o maksymalne akceptowane przez Wartę koszty przekracza 70% wartości pojazdu bezpośrednio przed szkodą albo 70% sumy ubezpieczenia z dnia zawarcia umowy, jeśli ta suma jest niższa.

I tutaj Warta robi coś, czego nie robi żaden z pozostałych dwóch. Paragraf 14 ust. 2 definiuje te „maksymalne akceptowane koszty" jako ceny części oryginalnych i robociznę po średniej stawce warsztatów rekomendowanych, przy czym stawka ASO stosowana jest wtedy, gdy w umowie zniesiono procentowe pomniejszenie wartości części, a stawka warsztatów nie ASO wtedy, gdy nie zniesiono. Tymczasem samą wypłatę za szkodę częściową, gdy nie przedstawisz faktur, Warta liczy w § 15 ust. 9 po 91 zł i z częściami pomnożonymi przez współczynnik 0,6.

Oznacza to, że Warta wyznacza próg po cenach drogich, a wypłaca po tanich. Konsekwencja jest korzystna dla klienta, który nie zamierza naprawiać auta: do progu wchodzi się łatwiej, więc szybciej dostaje się rozliczenie jak za szkodę całkowitą, czyli pełną różnicę wartości zamiast okrojonego kosztorysu. Dla klienta, który chce naprawiać, jest odwrotnie.

Warta AC Komfort, kod C6215, § 13 ust. 1 upraszcza to jeszcze bardziej: próg to 70% sumy ubezpieczenia, a maksymalne akceptowane koszty liczone są po stawce warsztatów rekomendowanych ASO i cenach oryginalnych.

Dlaczego wykupienie zniesienia amortyzacji przesuwa próg?

To zależność, którą w Warcie da się wyczytać wprost i którą rzadko ktoś pokazuje klientowi. Paragraf 8 ust. 3 pkt 1 OWU C6205 mówi, że zniesienie procentowego pomniejszenia wartości części działa „zgodnie z § 14 ust. 2, § 15 ust. 2 i § 15 ust. 3". Czyli dotyczy nie tylko wypłaty, ale i definicji progu. Wykupując tę opcję, podnosisz stawkę przyjmowaną do licznika ze średniej warsztatów nie ASO na średnią warsztatów ASO. Licznik rośnie, próg łatwiej przebić.

Mechanika samego potrącenia za wiek części, które ta opcja znosi, opisałem osobno w tekście o amortyzacji części w AC.

Czy można naprawić auto mimo przekroczenia progu?

W Warcie tak i jest to zapisane wprost. Paragraf 14 ust. 7 OWU C6205: mimo kwalifikacji szkody jako całkowitej, na wniosek ubezpieczonego Warta może pokryć koszty przeprowadzonej naprawy, o ile nie przekraczają one 70% wartości pojazdu bezpośrednio przed szkodą albo 70% sumy ubezpieczenia z dnia zawarcia umowy, gdy ta jest niższa. Warunkiem jest naprawa w warsztacie rekomendowanym, w tym ASO, przedstawienie faktur zgodnych z zatwierdzonym kosztorysem i okazanie naprawionego auta do oględzin.

Dla kogoś, kto jeździ autem od lat i nie chce go oddawać na części, to realna furtka. Warto o niej wiedzieć, zanim przyjmie się decyzję o szkodzie całkowitej bez komentarza.

Przeczytaj również

• Wartość wraku i wartość auta przed szkodą
• Zaniżone odszkodowanie z OC/AC — jak uzyskać dopłatę